sade bir turk kahvesi lutfen...

Katarsis

Birini sonsuza kadar kaybetmeye bu kadar yakınız.

Çok sıradan bir gündür uyandığınızda. Duşunuzu alıp kahvaltınızı yaparsınız, üstüne bir de keyif kahvesi içersiniz bol şekerli olanından. Rutin işlerinizi aksatmamak için koştur koştur işe, derse, kursa, staja vs. yetişirsiniz. Hatta gün içinde olan ufak tefek aksaklıklar size dağ gibi görünür. Sıkılıp bunalmış halde eve gelirsiniz. Buraya kadar olağandışı hiçbir şey yaşamamış, hiçbir şey hissetmemişsinizdir.

Sonra aniden o haberi alırsınız ve zaman durur.

En büyük sorunlar olur ufacık gözünüzde. Otobüsü kaçırmanız, geç kalmanız, o gün biriyle tartışmış olmanız, aradığınız kişiye ulaşamamanız ıvır zıvırdır artık.

Tek önemli şey bir daha o kişinin asla nefes alamayacak oluşudur. Söylemek istediklerinizi bir daha söyleyemeyecek, onu bir daha göremeyecek, acaba aklından şimdi ne geçiriyor diye düşünemeyecek oluşunuzdur. Şimdi kim bilir nerde, ne yapıyordur diye merak edemeyeceksinizdir artık… Zihninizde yankılanan tek bir şey vardır: ‘O gitti.’…

O günden sonra siz artık asla eskisi gibi olamazsınız.

Yapılacak ya da söylenecek hiçbir şeyi ertesi güne bırakma hakkını kendinizde bulamazsınız.

  1. sadebirturkkahvesilutfen bunu gönderdi